“Stel je voor: …”
Je ziet het vaak in vacatureteksten.
En bijna altijd gebeurt daarna hetzelfde: er volgt geen voorstelling, maar een functiebeschrijving.
Het gaat niet fout — maar het schuurt.
Net genoeg om de aandacht te breken.
Stel je voor: jij zorgt dat we als woningcorporatie slim, rechtmatig én toekomstgericht inkopen. Je werkt vanuit categoriemanagement, zorgt voor slimme aanbestedingen en onderhandelingen, en bent een stevige sparringpartner voor contractmanagers, projectteams en leveranciers.
Inhoudelijk klopt dit.
Maar wat moet je je hier eigenlijk voorstellen?
Je ziet geen situatie, geen moment, geen effect.
Je leest een goede functiebeschrijving — voorafgegaan door woorden die iets anders beloven.
Stel je voor: je zit aan tafel met collega’s uit vastgoed en financiën. De plannen zijn ambitieus, de keuzes scherp. Jij brengt overzicht. Dankzij jouw inkoopstrategie zijn contracten helder en kan de organisatie gericht investeren.
De inhoud is vrijwel hetzelfde.
De leeservaring niet.
Vacatureteksten schuren niet door grote fouten.
Ze schuren door kleine stijlbreuken die de lezer feilloos aanvoelt.
En wie dat eenmaal ziet, leest anders.
— of klikt weg.
👉 Lees je vacature eens alsof je kandidaat bent. Doet de tekst wat hij belooft?